บทที่ 30 10/3

ทั้งหมดนั่งอยู่มุมหนึ่งของความมืดมิดมีเพียงแสงจากตะเกียงที่ส่ายเอนไปมาให้ความสว่างเท่านั้น ขณะที่พื้นดินยังคงสั่นสะเทือนเศษดินมากมายหล่นลงมาทว่าพวกเขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทุกคนสบตากันอย่างเศร้าสร้อยเพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดกันที่พวกเขาจะได้ออกไปจากที่แห่งนี้เสียที

“กลัวหรือเปล่าพ่อเพชร”

“ไม่ครับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ